Az önce yönetime sunmak üzere güzel bir istifa mektubu hazırladım, en beyaz yakalısından hem de. Sonra da kendimi burada buldum. "Artık kendime, aileme ve hobilerime vakit ayıracağım yeni bir döneme girerken, kurumunuzun gelişimine şahit olmaktan mutluluk duyduğumu belirtmek isterim" gibisinden kurduğum cümle beni buraya sürüklemiş olabilir. Hobilerime kaldığım yerden devam etme telaşıyla, artık vergi dairelerine dilekçeler değil de kendi bloğuma ruhuma iyi gelen şeyler yazma düşüncesi bile beni mutlu etmeye yetmişti adeta.
Sahi, benim hobilerim neydi? Neler yapıyordum ben boş vakitlerimde? Hayat nasıl yavaş yaşanıyordu hatırlayabilecek miyim? Becerebilecek miyim? Sıkılmak diye bir şey vardı galiba, hayal meyal hatırlıyorum sanki. Evet, evet olacak galiba bu iş. Beyaz yakalı doğmadık sonuçta, alışacağız elbet.
Hayata 45'inden sonra kaldığım yerden başlamak... Yaşasın bağımsız yakalık!
